Jæja, þá eru kallarnir komnir heilir á húfi heim og undir sæng, með flóaða mjólk að norðan á kantinum.  

Eftir alveg dásamlegt 10.5 klst flug, þá lentum við bara nokkuð tímanlega í London í gær eða 19:30.

Eina planið sem við vorum búnir að gera með London, var að Gunni var staðráðinn í að kynna Jón fyrir uppistandsstaðnum  Comedy Store.  Stefnan var tekin á miðnætursýninguna hjá þeim.

Heathrow var í alveg gríðarlegu stuði og vorum við ekki komnir út fyrr en 21:30, m.a. vegna tafa bæði innan vallar og utan.  Þá var ferðinni heitið beint í Tube-ið.  Þar hittum við fyrir eina gríðarlega vandaða manneskju.   Gunni var búinn að bíða í röð eftir að kaupa miða í Tube-ið og þegar komið var að honum, kemur þá ekki bresk og svört frekjudrottning og segist vera næst.  Segist hafa verið búin að bíða heillengi og bendir út í horn hinumegin í salnum, þar sem ekkert var í raun að sjá eða bíða eftir.  Svona fólk þarf nátturulega bara gamaldags, íslenska tilsiðun - góðan rassskell á'ann beran.  Gunni náði þó að halda aftur af sér í þetta skiptið allavega.

Allavega, við beint upp í Tube-ið (enda hafði það reynst svo vel hjá okkur áður að sniðganga hina fokdýru Heathrow Express) og miðað við að allt eðlilegt væri, hefðum við átt að hafa góðan tíma til að koma okkur upp á hostel og á Comedy Store.   Hvað gerist þá?  Standa þá ekki yfir einhverjar allsherjar framkvæmdir á Piccadilly-línunni, okkar línu.  Við vorum því sendir út í 2ja hæða strætó sem flutti okkur 4 stopp áfram í veg fyrir næsta Tube.  Menn hringsnerust út úr strætónum og ofan í Undergroundið hjá Hammersmith, rétt nógu tímanlega til að horfa á dyrnar lokast á þeirri lestinni.  Urðum því að bíða í fimm mínútur eftir næstu.  Við vorum orðnir frekar svartsýnir á að ná að komast á uppistandið, en gáfumst þó ekki upp.  Þegar við komumst loksins á stoppið okkar, hófst gríðarlegt bakpokakapphlaup upp á hostel, checkuðum okkur inn á methraða og gerðum okkur svona nokkuð húsumhæfa fyrir kvöldið.  Þarna voru nokkur íslandsmet slegin, Gunni í stóískri ró og biðlund og Jón persónulegt met í að vera fljótur í sturtu (ekkert íslandsmet samt), þrátt fyrir einstaklega ruglandi merkingar á göngum hostelsins.  Við þustum út, inn í næsta leigubíl (spurðum reyndar hvort hann væri "Free" og fengum svarið "I'm working yes") og þrumuðum okkur niður á Piccadilly og rétt náðum að komast inn.  Misstum þó af hluta af fyrsta uppistandaranum en við vorum bara sáttir við að komast :)  Það kom nefnilega í ljós að ekki var um miðnætursýningu að ræða, heldur ellefusýningu (en við svona fjandi tímanlega engu að síður).

Showið var algjör snilld, við grenjuðum úr hlátri allan tímann.  Auk þess vorum við gríðarlega heppnir, því við og við læðast inn frægir uppistandarar ótilkynntir.  Við vorum svo heppnir að á svið kom maður að nafni Omid Djalily, sem getur talist vel þekktur, jafnvel heimsfrægur og hefur meðal annars leikið rullur í kvikmyndum á borð við Gladiator og Pirates of the Caribbean, svo eitthvað sé nefnt.  Var honum vel tekið og greinilegt að þessi bresk-íranski uppistandari er mikils metinn í Bretlandi.  Alls sex uppistandarar tóku þátt, en kynnirinn tróð upp á milli atriða og var alveg fjandi góður líka.  Meira að segja gaurarnir í eldhúsinu voru klárir í að taka létt glens við viðskiptavinina.

Eftir uppistandið tókum við rölt um miðbæinn, sáum sæng okkar útbreidda fljótlega, enda klæddir upp fyrir suðræna sól en ekki breska klúbbastemmningu.  Fórum því í að reyna að fá leigubíl en lítið gekk, þannig að við enduðum bara á að labba upp á hostelið.  Eftir mikinn hita síðustu vikur, reyndist hálfnapurt að næturlagi í London.  Þeir félagar okkar á hostelinu útfærðu reyndar "Private Room" nokkuð skemmtilega.  Herbergið var á stærð við meðal skókassa og inni í því var ekkert nema ein koja og lítill vaskur.  Fyrir þetta greiddum við svo nánast fullt hótelverð - við gátum ekki annað brosað út í annað yfir því.

vöknuðum svo bara snemma daginn eftir og endurröðuðum í töskurnar og búa til pláss, þar sem pælingin var að versla "aðeins" áður en við færum heim.  

Þá var ferðinni heitið upp á oxford og labbað í flestar betri íþrótta- og fatabúðir þarna og allt of mikið af allskyns dóti keypt.  3 tímum og 4 (sinnum margföldunarstuðull) flíkum seinna var svo bara haldið upp á hostel til að reyna að koma þessu fyrir.  Eftir kynngimagnaða aðra endurröðun hafðist þetta allt á endanum, en við vorum þó örlítið stressaðir yfir því að Iceland Express ættu eftir að vera með eitthvað múður yfir þyngdinni.  Við kvöddum svo hostelið með virktum, en Jón endaði á því að gefa vaktmanninum (sem hraðtékkaði okkur inn kvöldið áður) það sem eftir var af íslenska brennivíninu og Tópasnum, sem af einhverjum ástæðum höfðu ekki ratað upp í munn og ofan í maga á þessum fjórum vikum.

Hann var gríðarlega ánægður og sagðist ætla að halda party strax um kvöldið með gossinu.

Eftir að hafa burðast með herlegheitin í gegnum bæði neðanjarðarlestir, í gegnum þvögur og í ofanjarðarlestir, slysuðumst við út á London Gatwick-stoppinu.  Vorum niðursokknir í heimspekilegar umræður (mögulega fótbolta), þegar Gunni tekur eftir heitinu á stoppinu okkar.  Jón stekkur á fætur, grípur bakpokann sinn og fórnar sér fyrir dyrnar, sem voru að lokast.  Þær opnast aftur og við skakklöppumst út á Gatwick, sem vakti einmitt gríðarlega kátínu annarra lestarfarþega. Semmtilegur endir á lestarferðum okkar í Lundúnum.  Við þurftum svo ekkert að hafa neinar áhyggjur af yfirþyngd, allt var innan marka og við náðum að tékka töskurnar inn, vandræðalaust :)

Óhætt að segja að þetta stutta, en jafnframt rándýra stopp í London hafi bara verið alveg bráðskemmtilegt og viðburðaríkt.

Þangað til næst kveðja Jón og Gunni - Ekki týndir lengur :)

Enn eina ferðina sitjum við uppi í flugvél og að gera upp síðustu daga í ferðinni hjá okkur.  Vorum reyndar að átta okkur á þvílíkum gleðitíðinum.  Flugið okkar styttist um 1 klukkutíma.  Jahúuuuu.   10.5 klst í stað 11.5.  Þvílíkur léttir :)

En allavega frá því síðast. Eftir gott stopp í Víetnam héldum við svo til Sri Lanka.  Þurftum að millilenda í Bangkok í nokkra klukkutíma.   Þar sem við náðum að tékka inn farangurinn alla leið, gátum við sem betur fer bara hoppað út í leigara og eytt deginum í Bangkok, ekki leiðinleg sumargjöf það.  Héldum bara beint á Khao San Road, enda þekkjum við hvern krók og kima þar og reyndar betur en handarbakið á okkur.  Fórum á netið og reyndum að finna út hvernig við gætum nýtt dagana í Sri Lanka sem best, já og náttúrulega að reyna að finna okkur einhverja gistingu.  Fundum gistingu í Colombo sem leit vel út á myndum og bókuðum hana, en ákváðum að spila annað af fingrum fram þegar við værum mættir.

Restin af deginum fór svo bara í að labba um og kaupa boli, sólgleraugu og svo keypti Gunni sér sérsaumuð jakkaföt, eiginlega bara í skyndi.  Það sem átti reyndar stóran þátt í því, var að klæðskerinn / sölumaðurinn var búinn að hafa mikið fyrir því að muna eftir þessum tveimur ferðalöngum að norðan.  Sjáum svo bara til hvernig þau eiga eftir að passa , þau voru allavega helvíti töff.

Við gátum Svo að sjálfsögðu ekki sagt skilið við Tæland öðruvísi en að fara á góðan veitingastað (sem við höfðum reyndar kynnst vel nokkrum vikum áður) og fá okkur síðustu tælensku máltíðina.

Eftir rúmlega 3 tíma flug lentum við svo í Sri Lanka, biðum endalaust eftir töskunum og vorum eiginlega orðnir hálf smeykir um að þetta tékk-inn milli flugfélaga á töskunum hefði klikkað, en sem betur fer komu þær á endanum.  Ástæðan virtist þó frekar vera þvílíkt töskufargan þeirra Sri Lanka-búa, en 20 kílóa reglan virðist ekki beint gilda um þá.

Share-uðum svo taxa inn í Colombo með Englendingi.  Skondin ástæðan fyrir því að hann var þarna, en hann var einmitt líka að koma frá vespulandinu Víetnam.   Hann hafði lagt líf sitt og limi í hættu og leigt sér hjól og viti menn, hann crash-aði því (með tvo aðra á hjólinu) og var að fara til vinkonu sinnar í 2 vikur, til að ná að jafna sig þar í ró og næði.

Eftir klukkutíma leigubílarúnt, lentum við svo á hótelinu.  Ekki sama heimilisfang og við vorum með og þeir eiginlega vissu ekkert af okkur.  Urðu þeir strax eitthvað móðgaðir, þegar við vorum ekki alveg á því að þetta væri rétta hótelið.  Fyrst í stað leið okkur líka eins og það væri verið að svindla á okkur.  Fengum svo að fara á netið og bárum myndirnar saman og reyndin var sú að addressan var bara vitlaus á netinu.  Það hafði reyndar líka svolítið að segja að allt var myrkvað þegar við komum, allt læst og næturvörðurinn (og vikapilturinn hans) höfðu álíka gott vald á enskunni og afdalabóndi á átjándu öld.

Það var samt nokkuð ljóst að það hefur einhver REMAX-ari með hjálp IKEA og 20 manna hreinsunardeild tekið myndirnar.  Ekki alveg eins smekklegt og myndirnar gáfu í skyn.   Í þokkabót fullt af moskítóflugum og ólykt sem virtist koma frá klósettinu.   Svo var herbergið óþéttara en andskotinn og því erfitt að koma í veg fyrir að vængjuðu vinkonur okkar með Drakúlatennurnar kæmust inn.  Gátum þó lítið í því gert annað en að bíta í það súra, enda höfðum við hreinlega ekki tíma til að fara að leita að nýju hóteli ef við ætluðum að gera eitthvað annað á Sri Lanka.  Úðuðum bara tíföldum skammti af moskítóeitrinu inni í herberginu og létum okkur hafa það.  Jón var þó byrjaður að láta sig dreyma um næsta Hilton-hótel, en eftir nokkrar ferðasögur frá Gunna, fór herbergið að líta betur út.

Daginn eftir sváfum við svona tæplega út, plönuðum næstu 2 daga í samráði við hótelstjórann.  Hann talaði ágæta ensku og kom ágætlega fyrir, allavega í fyrstu.   Fyrri daginn var bara planið að skoða "helstu staði" borgarinnar og svo kíkja á ströndina seinni partinn.   Seinni daginn bókuðum við svo bíl til að keyra okkur til Pinnawala í fílaævintýri.  Hljómaði allt saman voðalega vel en kom svo á daginn að þessi hótelgaur var basically að hringja í vini sína og láta þá sjá um okkur næstu daga.

Þegar út var komið, var ekki beint mígandi rigning, eins og spár höfðu kunngjört.  Þeir taka líklega ekki skeytin hér fyrir sunnan.  Eftir 3 tíma akstur á Tuk Tuk um helstu staði Colombo, komumst við nú fljótt að því að þessi börg hefur nákvæmlega ekki upp á neitt að bjóða.  Í þokkabót var strákurinn sem var að keyra okkur frekar glataður, virtist halda að við vildum einungis fara á staði, þar sem við gætum keypt eitthvað, þrátt fyrir að víð síendurtækjum að svo væri ekki.  Önnur góð vísbending fyrir gaurinn, hefði átt að vera hríðskotavélin framan á Gunna, en hann virðist ekki hafa tekið eftir henni.  Gaurinn Var til dæmis frekar pirraður þegar við vildum ekki borða hádegismat á veitingastað bróður síns.  Hann rúllaði okkur því fullsnemma heim og þar beið hótelstjórinn og hló að okkur, þegar við sögðumst ekkert vilja versla, bara sjá helstu staði borgarinnar.  Það er víst ekkert svoleiðis í þessari borg hans.

Seinni partinn töltum við svo bara á ströndina, sem var í svona 5 mínútna göngu frá hótelinu okkar.  Ágætis strönd þannig séð, ef hún væri þrifin og fengi smá andlitslyftingu.  Já og ef það væri eitthvað í gangi þarna, líf á veitingastöðunum og eitthvað lið þarna.   Engu að síður flott umhverfi og skemmtilegar öldur.  Það skemmdi reyndar einnig svolítið fyrir henni að stjórnvöldum Sri Lanka hefur á sínum tíma þótt það besta hugmynd í heimi að hafa bara járnbrautateina meðfram allri ströndinni, í svona 15 metra fjarlægð.  Lentum svo á mjög uppáþrengjandi innfæddum, sem ákvað að verða nýi besti vinur okkar, sýna okkur allt og selja okkur allt.  Þá var tími til að skella sér upp á hótel aftur.

Eftir daginn vorum við bara nokkuð sammála um að þessi borg væri vægast sagt ömurleg.  Og í þokkabót flest ef ekki allt fólk sem við hittum þennan daginn, reyndi að svindlá á okkur og bara var með almenn leiðindi.  Gáfumst því upp og héldum upp á hótel og horfðum bara á Copa America fram eftir kvöldi.  Hótelið hafði jú nokkrar gervihnattarásir, sem var vel, þótt rafmagnið færi af svona á þriðja hverjum klukkutíma.

Morguninn eftir vöknuðum við svo ólöglega snemma, klukkan 7 og héldum af stað í þetta fílaævintýri.  Ákváðum þó að láta ekki af hendi neina peninga, fyrr en við vorum búnir að sjá bílinn og tryggja að loftkælingin myndi virka. Miðað við hvernig ekkert stóðst sem hótelstjórinn sagði daginn áður, þá fórum við nú ekki af stað með háar væntingar.  Þar sem við nenntum ekki að vera annan dag inni í þessari volaðri borg, tókum við bara slaginn.

Leið okkar lá inn í miðju Sri Lanka.  Sirka 130 km akstur sem tók í það heila 3.5 klst í hvora átt, enda umferðin þarna engu lík, eiginlega bara glórulaus :S.  Útsýni mest alla leiðina nákvæmlega það sama fyrir utan kannski síðasta klukkutímann.  Fram að því leið manni bara eins við værum enn inni í Colombo.  En svo síðustu 30 km vorum við komnir þar sem var allavega fallegra umhverfi og hægt að taka sæmilegar myndir.

Fyrsta stopp var svo í einhverjum grasagarði (væntalega eitthvað tengdum hótelinu).  Þar leiddi okkur um garðinn gaursem sagðist vera með 7 ára menntun í grasalækningum.  Kostaði ekkert og var bara ágætis skemmtun og fínn fróðleikur.  Við fengum að smakka te, þefa af ýmsum jurtum og prófa náttúrulegt háreyðingarkrem, svo eitthvað sé nefnt. Í lokin bauð hann okkur að sjálfsögðu að kaupa dót í apótekinu sínu og eiginlega ætlaðist til þess, þótt hann segði það ekki.  Jón keypti eitthvað smotterí en Gunni ekkert.  Í stað fékk hann illt augnaráð á leiðinni út.

Næsta stopp var á stað þar sem við fengum að fara upp á fíl og fara í smá fíla-trekking.  Löbbuðum bara ansi sáttir þar út, enda var svona pælingin með ferðinni að sjá smá landslag í Sri Lanka og fá að fara upp á fíl.  Verðið var reyndar nokkuð vestrænt, miðað við lengd ferðarinnar.  Hálftími reyndist þó meira en nóg á þessa stóra grávaxna fyrirbæris.

Síðasta stoppið var svo í svona fíla-garði, þar sem var slatti af fílum á risastóru svæði, hálfgerðu verndarsvæði.   Svona nánast villtir, en þó ekki alveg.  Fallegt umhverfi og skemmtilegt myndefni þar á ferð.  Löbbuðum þarna um og tókum skemmtilegar myndir.  Töluðum við localinn (að meira að segja skemmtilegt lið) ofl.  Sáum þegar yngri fílunum var gefin mjólk og svo í lokin þegar farið var með fílana að ánni, til að baða sig.

Vorum báðir sammála um að þetta hefði verið flottur dagur, en engu að síður stóðst lítið sem blessaður hótelstjórinn sagði.  Samkvæmt honum áttum við nánast ekki að þurfa borga fyrir neitt.   En annað kom á daginn, ef við ætluðum að fá eitthvað út úr deginum annað en 7 tíma rúnt um Sri Lanka, þá þurfti svo aldeilis að punga út fyrir öllu sem við gerðum.  Engu að síður ekki neinum rosa fjárhæðum, en þó kannski nokk stórum á Sri Lanka mælikvarða.

Þrátt fyrir það komum við bara sáttir til Colombo eftir daginn, dauðþreyttir enda 11 tíma dagur.  Og hitinn þarna í algjöru hámarki.  Reyndar bara 32 gráður en rakastigið alveg rosalegt.  Það reyndi að vísu einnig mjög mikið á að sitja í bílnum þennan tíma á milli staða, því öryggisbeltin voru engin og umferðarmenningin svakaleg.  Sá maður líf sitt þjóta hjá við hvern framúraksturinn á móti umferð í blindbeygjum.

Enduðum svo daginn á að fara á veitingastaðinn sem virðist vera hvað mest local í borginni.   Allavega er hann á hverju einasta götuhorni og allir alltaf troðfullir af Sri Lanka búum.  Hver hefði trúað því, Pizza Hut.  

Kvöldið fór svo í að pakka og horfa á Copa Ameríka.

Sri Lanka í hnotskurn, ef það væri ekki fyrir skemmtilegan dag í smábænum Negombo fyrr í ferðinni, ágætis flugfélag, góðan flugvélamat og sætar flugfreyjur, þá fengi þetta land algjöra falleinkunn.  Meira segja fíladagurinn var bara góður af því við ákváðum að vera jákvæðir á hann og gera hann góðan sjálfir.

Uppruni hlandfötunnar er líka fundinn, já við erum að sjálfsögðu að tala um hótelstjórann.  Verulega vont eintak, þótt hann geti komið ágætlega fyrir í fyrstu - já eða svona þangað til maður er búinn að borga reikninginn.

7 tímar eftir af þessu flugi - Gaman gaman.

Eftir að hafa skoðað flest það sem skiptir máli hérna í Siem Reap ákváðum við að leita leiða til að komast niður eftir til Phnom Penh, þar sem okkur langaði að sjá Killing Fields og fleira sem er þar að finna.

Díluðum við Gana "stórvin" okkar, eins og mætti kalla hann eftir að hafa notið þjónustu hans flesta dagana okkar hér í Siem Reap, um að skutla okkur niður eftir.  Hann var meira en til í það og setti upp 2ja daga plan fyrir okkur, fyrir hóflega upphæð. Um er að ræða 350 km akstur í hvora átt og tók ferðin svona um 4-5 tíma.

Lögðum af stað snemma, til að vera komnir tímanlega til Phnom Penh og geta nýtt báða dagana sem best.  Leiðin þangað var bara nokkuð skemmtileg, reyndar sama umhverfið nánast alla leið.  Lítið annað að sjá en frumstæð hús inn á milli trjánna, fólk að reyna selja eitthvað í vegkantinum, já og svo hrísgrjónaakra inn á milli.  Svo er nátturulega umferðin ákveðin upplifun út af fyrir sig, á götunum eru allar gerðir farartækja, allt frá hestvögnum upp í hummera.  Virðist ekki skipta neinu máli hvar maður er á veginum, já eða hvort það séu 1-2-3-4 farartæki hlið við hlið.  Eina almenna reglan virðist vera að nota flautuna mikið.  Menn virðast heldur ekki vera að kippa sér mikið upp við framúrakstur hérna.  T.d. að taka fram úr vörubíl með blússandi umferð á móti, þá er bara flautað og látið sig gossa, en það virðist á einhvern furðulegan hátt bara ganga upp :S.

En allavega, vorum komnir til Phnom Penh upp úr kl 2, fengum okkur að borða á einhverjum mjög vafasömum veitingastað sem Gana valdi.   Einhver local drullubúlla, maturinn bragðaðist þo alveg allt í lagi, en maður hafði þó á tilfinningunni allan tímann að einhver okkar ætti eftir að fá í magann eftir þetta.  Svo varð þó ekki raunin á endanum :).

Svo var bara komið sér fyrir á hóteli í miðbænum, alveg við National Museum, og svo bara farið strax út að skoða.  Var þó ekki margt sem við vorum að sækjast eftir í þessari borg, enda þannig lagað séð ekki mikið að sjá.

Við byrjuðum á því að skoða höllina ( Royal Palace ) og því næst National Museum.  Svo fórum við og skoðuðum styttuna af henni Penh, sem borgin er skírð eftir og hæðina sem styttan horfir yfir ( Phnom-hæðina ).  Þaðan kemur nafnið Phnom Penh - Hæðin hennar Penh.

Um kvöldið var svo bara farið út að borða og labbað um miðbæinn.  Urðum fyrir frekar miklum vonbrigðum með hann þar sem það var bara nákvæmlega ekkert að gerast þarna, þrátt fyrir að við værum staddir í 2.5 milljón manna borg.  fórum því bara snemma upp á hótel að sofa.

Gana vildi leggja af stað 7 eða 8 að skoða Killing fields og fangelsið (Genocide Museum), en við harðneituðum og féllumst á að 10 væri mun eðlilegri tími.  Við ætluðum hvort eð er ekki að gera neitt annað þennan daginn en að skoða þessa 2 staði og keyra aftur til Siem Reap.  Hann féllst á það.

Það getur seint talist mikil skemmtun að skoða þessa 2 staði, en engu að síður ágætt að vera búinn að koma þangað.  Maður upplifir þá grimmd sem til er í heiminum mjög vel á svona stöðum, enda voru hinir rauðu Khmerar Pol Pots engir sérstakir sæmdarmenn.  Útrýmingar þeirra á Víetnömum og í raun öllum þeim sem voru á móti því sem rauðu Khmerarnir stóðu fyrir voru hreint út sagt hræðilegar.  Til að tryggja enn frekar að sameind myndaðist meðal fanga, var vinum og ættingjum skipulega skipt upp og sumir drepnir, en aðrir sendir annað til að vinna þrælkunarvinnu á ökrum og við aðrar framkvæmdir.  Fjöldagrafirnar í Killing Fields og pyntingarbúðirnar í fangelsinu bera alls þess vitni.  Það er eiginlega alveg ótrúlegt að þessir atburðir hafi átt sér stað fyrir ekki meira en 40 árum.   Og enn ótrúlegra að margir af þeim sem stóðu fyrir þessu, hafa enn ekki hlotið dóm og sumir hverjir ganga lausir um götur Kambódíu.  Lengi vel horfði svo heimurinn á þetta og kaus að líta frekar í hina áttina.  Hér er sögustundarkorninu formlega lokið og yfir í annað.  

Lögðum við svo af stað aftur til Siem Reap upp úr 2.  Eiginlega um leið og við lögðum af stað, þyngdi hratt yfir og kom þetta líka alveg skíta-rigningarveður og var eiginlega meira og minna alla leið til Siem Reap, með tilheyrandi ausandi rigningu, þrumum og eldingum.   Ágætt að eyða svona degi bara að mestu í bíl :).

Kvöddum svo Kambódíu um kvöldið að íslenskum hætti.  Fórum í bargötuna og sýndum liðinu hvernig hlutirnir eru gerðir heima á Íslandi :)

Daginn eftir kom svo Gana galvaskur og fór með okkur upp á flugvöll.  Stoppuðum stutt fyrir utan Angkor Wat, bara til að taka nokkrar myndir úr fjarska, sem við höfðum misst af þegar við vorum að skoða það nokkrum dögum áður.

Fyrstu 2 dagarnir í Kambódíu hafa verið frekar busy, flugum inn frá Bangkok og lentum hérna í Siem Reap.  Fundum okkur strax vingjarnlegan vel-enskumælandi leigubílstjóra sem skutlaði okkur inn í bæinn á loftkældum minivan.  Hann aðstoðaði okkur við að velja hótel og bauðst til að skutla okkur á milli nokkurra, þangað til við yrðum sáttir.  Það fyrsta sem hann fór með okkur á reyndist bara vera mjög fínt og kostaði þúsara á mann.  Maður fékk þó á tilfinninguna að hann væri að fara með okkur á einhver vina-hótel en skipti samt ekki öllu þar sem þetta var ódýrara en hótelin sem við höfðumverið að skoða fyrir.

Komum okkur fyrir á hótelinu og díluðum svo við hann Gana vin okkar um að keyra með okkur að The Floating village til að nýta daginn að fullu.  Hann var tilbúinn að keyra okkur í túr út daginn fyrir 5 dollara á mann.  Nokkur góður díll þar bara. Byrjuðum á því að fara og kaupa miða inn á svæðið sem var aftur á móti 20 dollarar á mann.  Virðist vera bara svona verðið inn í allt í Siem Reap.  Keyrðum í tæpan klukkutíma út fyrir bæinn að staðnum þar sem maður fer út á vatnið ( Tonle Sap ). Stoppuðum nokkrum sinnum á leiðinni og tókum myndir af sveitahúsum og umhverfinu þar.

Fljótandi þorpin breytast reyndast svolítið mikið eftir því hvaða árstími er og þar sem við erum hérna eiginlega í byrjun regntímabilsins, þá eru flest þorpin ekki úti á sjálfu vatninu heldur er búið að færa húsin upp að landi og inn í árnar.  Og svo menn geri sér grein fyrir því hversu mikill munur er á þurrk- og regntíma, þá er vatnið um 3000 ferkílómetrar núna, en fer alveg upp í 9000 ferkílómetra þegar það er stærst.  Það sem sagt þrefaldast í ummáli og hækkar um nokkra metra á dýpt.

Við ákváðum því að fara og skoða þorp sem er staðsett er á einni ánni, alveg við vatnið.   Leigðum bát sem sigldi með okkur út úr ánni og út á vatnið og svo til baka.   Þarna var mikið að sjá, fljótandi hús, kirkjur, skóla, íþróttahús, krókódílaræktun svo eitthvað sé nefnt.   Svo var nokkuð mikið um það að það væru krakkar siglandi þarna á milli með snáka um hálsinN, bíðandi eftir því að maður tæki mynd og vildu eftir það fá pening.  Jón lét undan í eitt skiptið eftir að við höfðum tekið nokkrar flottar myndir.

Um kvöldið var svo bara farið út að borða góðan mat, labbað um og næturmarkaðurinn skoðaður.  Þar er hægt að kaupa allan fjandann, eiginlega bara Kolaportið á sterum.  Svo eru þeir líka með Tuk Tuk gaura hérna líka, held það sé óhætt að segja að við séum búnir að fá nóg af því liði. Fórum svo frekar snemma í háttinn, enda vorum við búnir að díla við hann Gana um að taka heilsdags skoðunartúr snemma morguninn eftir um helstu hof bæjarins.

Vöknuðum snemma og Gana sótti okkur upp úr 8.  Settum upp plan sem gekk út á það að fara með okkur í öll helstu hofin.  

Byrjuðum á því að keyra um klukkutíma út fyrir bæinn og skoða bleika hofið, sem á að vera hof kvenna og fegurðar.  Svo skoðuðum við 2 minna fræg hof á leiðinni til baka.  Eitt flottasta hofið sem við skoðuðum var Ta Prohm, sem er frægt fyrir að hafa verið að hluta í fyrstu Tomb Raider myndinni.  Svo skoðuðum við Angkor Thom, sem var í raun gömul borg þessara tíma, þar sem Leper King réð m.a. ríkjum. Við enduðum svo á því að fara í það allra frægasta, sjálft Angkor Wat. 
Öll voru þau ansi mögnuð og Angkor Wat í algjörum sérflokki.  En svona eftir á að hyggja hefði maður frekar viljað byrja á því að fara þangað, því þá hefði fyrsta upplifun verið enn sterkari.   Engu að síður alveg magnað, eins og sést á myndunum.

Eftir að hafa hringsólað um öll þessi hof í heilan dag, enduðum við svo á því að fara upp á hæð hérna rétt hjá Angkor Wat þar sem á að vera voða fínt útsýni og flestir fara þangað til að horfa á sólsetrið.   Við fórum þangað en vorum  lítið hrifnir, vissulega ágætis útsýni en héldum samt sem áður að þaðan ætti að vera gott útsýni til að taka myndir af Angkor Wat en það var bara þarna í fjarska.  Þarna uppi var bara enn eitt hofið og lítið spennandi að auki,  stoppuðum stutt þar.  Sólsetrið hefði örugglega samt verið alveg magnað, en við vorum ekki að nenna að bíða eftir því í 1-2 tíma, svo við rúlluðum aftur niður hæðina og inn í loftkældan minivan vinar okkar Gana.

Beijing-hluti ferðarinnar hófst á því þegar við löbbuðum út af flugvellinum og lentum á hita- og mengunarvegg, en þó var búið að segja okkur að það væri tiltölulega bjartur dagur.

Leigarinn kom okkur nokkuð fljótlega upp á hótel, þrátt fyrir að hann hafi ekki haft hugmynd um hvar það væri.  Við bara settumst inn og létum hann hringja á hostelið og fá leiðbeiningar hjá þeim. 

Aðkoman að hostelinu var vægast sagt látlaus, var í þröngri hliðargötu og ekkert alveg augljóst hvar inngangurinn að hostelinu væri.  En þegar inn var komið, reyndist það vera ljómandi fínt.

Þegar við vorum búnir að koma okkur sæmilega fyrir í loftkældu herberginu, var ferðinni heitið að leita að einhverju að borða.  Fundum strax stað í götunni, sem okkur leist á og pöntuðum okkur nokkra rétti.

Maturinn var bara mjög góður en samt sem áður leist okkur ekkert sérstaklega á blikuna, þegar við vorum hálfnaðir með seinasta réttinn.  Fórum við þá að reyna að átta okkur á því um hverslags kjöt væri að ræða.  Héldum á tímabili að þetta væri hundakjöt og urðum við skyndilega alveg pakksaddir.  Áhggjurnar voru þó ástæðulausar því okkur greint frá því seinna að kvikindið væri í raun rolla.

Svokallaður hnatus tekinn og ákveðið að skombera upp að "upperclass" skemmtanagötunni, sem stendur við Houhai-vatnið sem er í mjög flottu umhverfi.  Þar löbbuðum við um, tókum myndir, settumst að lokum niður á einum af ótalmörgum live tónlistarstöðum. Sátum í sólinni, önduðum inn stemmningunni með "happy hour" mojito í hönd.

Röltum svo upp á hótel aftur og langþráð sturta tekin. Því næst slegist í hóp með 3 hressum Bretum ( Chris, Ella og Jess ) sem voru á leið út að leita að veitingarstað sem matreiðir hina víðfrægu Beijing Önd.  Eftir ráf og lítinn árangur var hoppað um borð í undergroundið og farið í götu (Ghost Street), þar sem Chris hafði fengið öndina 2 árum áður.

Enduðum inni á stað sem leit út eins og amerískur skyndibitastaður, en engu að síður fengum við Öndina og bragðaðist hún bara alveg hreint ágætlega, fyrir utan að við pöntuðum bara allt of lítið af henni.  Með öndinni var sullað í sig bjórlíki ( 2.5 prósent ), en svo virðist vera sem það sé meira normið að bjórinn sé milli 2.5% - 3.5%.

Svo sátum við fram eftir kvöldi á local-veitingastaðnum okkar í hostel-götunni, kjömsuðum á götugrilluðum kjúklingaspjótum og drukkum sterkan bjór ( 3.1% ).  Kynntum að lokum Chris fyrir Ópal, Tópas og uppáhalds drykk Tarantino - íslensku brennivíni.

Morguninn vöknuðum við eldsnemma, tímanlega í "English breakfast" og svo var haldið af stað í skoðunarferðina upp á Vegginn (lesist Kínamúrinn).  Þurftum að keyra í tæpa 2 tíma til að komast að partinum sem við ákváðum að skoða (Mutianyu section) sem okkur leist best á í ljósi þess að hann er lengra fyrir utan borgina og því færri túristar og betra skyggni.

Veðrið var frábært, vissulega í heitari kantinum, sérstaklega fyrir 4 tíma tröppugang.  Fengum skíðalyftuna upp og kom þá í ljós múrinn og var fyrsta upplifunin af honum kynngimögnuð og fór fram úr okkar björtustu vonum og þó voru væntingarnar mjög háar fyrir. Þarna löbbuðum við um í 3-4 tíma, hríðskutum verðlaunamyndum, "arkman - spöðuðum" okkur upp og niður vegginn og töpuðum gjörsamlega öllu vatni úr líkamanum.  Leiðin niður var sannkölluð skemmtiferð, en þar var boðið upp á bobbsleðaferð niður hæðina og að sjálfsögðu héldum við úrtökumót fyrir bobbsleðalið múrsins og verðlaunin voru hlaðborð á kínverskan máta, með hópnum sem fór í ferðina með okkur.

Heimferðin var í erfiðari kantinum, bíllinn þröngur, heitur og fótpláss af skornum skammti sem leiddi af sér ótímabæra krampa (hjá Jóni), enda hér um að ræða lúin bein múrsgöngukappa.  Eftir smá hvíld fór restin af deginum svo í að kanna aðstæður við Forboðnu borgina og nágrenni til að dagurinn eftir myndi nýtast okkur sem best.  Um kvöldið var svo haldið aftur á veitingastaða / bargötuna til að finna eitthvað gott að borða.  Á þessum tímapunkti vorum við búnir að missa alla trú á leigubílstjórum borgarinnar, sem hvorki skilja neitt né yfirhöfuð rata um borgina. Við tókum málin því í okkar hendur og leiðbeindum bílstjóranum hvert við vildum fara með búkhljóðum og handabendingum.  Eftir góðan mat á veitingastað við vatnið, ákváðum við að tölta í gegnum bargötuna og sjá hvort það væri eitthvað skemmtilegt í gangi og enduðum á pínulitlum Reggae-stað, sem bæði var ódýr og eiginlega eini staðurinn sem bauð upp á áhlustandi tónlist ( velspilandi, enskumælandi local-tónlistarmenn ).  Aðrir staðir buðu aðeins upp á Kínamenn, syngjandi Kínatónlist og karaoke.  Þarna sátum við fram til lokunar og kynntumst góðu úrvali kokteilslistans.