Þegar þetta er skrifað, erum við komnir til Kambódíu og búnir að koma okkur vel fyrir hérna. En meira um það síðar.
Daginn eftir að við kíktum á Beach-eyjuna, bættist við maður í hópinn, eins og var búið að vitna til. Það var sjálfur Sádi Arabinn hann Doddi. Hann ákvað að fljúga til okkar og ferðast með okkur í a.m.k. 2 vikur.
Hann hafði komið áður til Phuket og vissi fyrir vikið um alla bestu staðina þarna og eftir það fékk maður strax betri fíling fyrir Patong Beach. Stóð Doddi sig með stakri prýði sem leiðsögumaður :). Fundum við strax okkar heimavöll, sem var írsk krá, Molly Malones, þar sem spiluð var lifandi tónlist hvert kvöld. Sama bandið öll kvöld, en allgjör snilld í alla staði, virkilega vel spilandi og í raun meira bara tónleikafílingur í þessu hjá þeim. Hljómsveitin er frá Filippseyjum, en þaðan eru flest böndin sem eru yfir höfuð áhlustandi í Tælandi. Daisy og strákarnir hennar tóku svo við "requestum" utan úr sal og gátu í velflestum tilfellum klárað lögin af án nokkurra vandkvæða. Starfsfólkið á staðnum var einnig mjög létt og skemmtilegt og var eitt atvikið einstaklega skemmtilegt, þegar ein starfsstúlkan gaf Jóni til baka með fullum poka af smápeningum í stað seðla. Undrunarsvipurinn var þvílíkur að allt barliðið veltist um af hlátri - well played.
Flestir dagar fóru bara í afslöppun fyrri part og svo út að borða og á "tónleika" á heimavellinum eftir það. Þá var ósjaldan gripið í Pool, bæði á ástralska staðnum "okkar" og á Mollys. Héldum svo upp á afmæli Dodda þann 23. Fórum út að borða á ítölskum stað, en það vita flestir sem þekkja hann að hann er sukker fyrir ítölsku. Beint á Mollys og svo í framhaldi af því var farið á AC/DC cover tónleika á stað (Rock City), sem er staðsettur við endann á Bangla Road. Virkilega skemmtilegt band, verulega færir hljóðfæraleikarar og voru menn alveg að lifa sig inn í AC/DC þarna, bæði við og hljómsveitin.
Áður en við héldum svo aftur til Bangkok fórum við í dagsferð til James Bond eyjunnar (The Man with the Golden Gun). Ákváðum í þetta skiptið að bóka okkur ekki í svona svaka túr eins og við gerðum með Beach-eyjuna. Enduðum bara á því að taka eiginlega bara allra ódýrasta túrinn. Meðal annars vegna þess að hann snerist mest megnis bara um að fara á þessa eyju, ekki verið að troða inn einhverju auka drasli. Einnig spilaði það líka stórt hlutverk að hann fór af stað kl. 12 en ekki kl. 7 eins og hinir túrarnir. Við erum nú í fríi og ekki mikill stemmari fyrir því að vakna fyrr hérna heldur en maður gerir heima á klakanum.
Túrinn varð mjög góður svo. Stór og rúmgóð, gömul rúta sem pikkaði okkur upp. Leiðsögumaðurinn í Sim's Tour var vægast sagt stórmerkilegur. Í fyrstu hélt maður að þarna væri vel enskumælandi maður á ferð, opnaði túrinn með því að ávarpa bæði "Ladies and gents", en eftir það fór gamanið heldur að kárna. Áherslur og framburður var slíkur að maður þurfti að geta reglulega í eyður. Keyrðum með henni fyrst í einhvern klukkutíma, með The Man with the Golden Gun í tækinu og var þá stoppað smá við Monkey Cave, stað sem er með villta apa út um allt og flottum leðurblökuhelli sem innihélt m.a. Reclining Buddha. Þar þurfti Jón að takast á við lofthræðslu sína, eftir að við klöngruðumst upp á efsta punkt í hellinum. Skemmtilegt 20 mínútna stopp.
Svo var farið að höfninni, þar sem við fórum upp í lítinn 20 manna fljótabát, sem silgdi með okkur að James Bond eyjunni. Komum fyrst við í fljótandi þorpi, sem er þarna rétt hjá og fengum okkur hádegismat, tókum flottar myndir og skoðuðum okkur um. Því næst var haldið áfram í átt að eyjunni, sigldum í gegnum helli og mynduðum umhverfið þarna í bak og fyrir.
Sigldum fyrst fram hjá ströndinni og svo var farið í land fyrir aftan ströndina og labbað að henni. Kom manni svolítið á óvart hversu lítil þessi eyja er. Í raun bara alveg pínulítil. En virkilega flott og gaman að koma þarna. Hlupum þarna um eins og óðir túrbótúristar og mynduðum hvern krók og kima. Þurftum að hafa hraðar hendur þar sem stoppið var einungis 40 mín. Hefði alveg verið skemmtilegra að hafa aðeins meiri tíma þarna en náðum þó að mynda allt sem við vildum. Túrinn var einnig mjög góður að því leyti að engir aðrir túristar voru á svæðinu og því gott næði til að ná góðum myndum.
Eftir dvölina á Patong Beach, héldum við svo bara nokkuð sáttir aftur til Bangkok, bæði sáttir við Phuket en í leiðinni bara alveg ágætt að yfirgefa þennan stað, sérstaklega í ljósi þess að kosningadagar stóðu yfir í Tælandi, en þá daga má hvorki selja bjór né aðra áfenga drykki í landinu. Áttum eins dags stopp í Bangkok fyrir flugið til Kambódíu. Gerðum í raun voðalega lítið þar annað en að fara út að borða á stað sem kallast Blue Elephant. Frægur staður, m.a. fyrir það að þarna átti kóngafólkið að hafa borðað. Virkilega góður matur en í leiðinni mjög dýr og í raun bara fokdýr, því einnig bættist við 30% ofan á reikninginn.
Áttum alveg ævintýralega leigubílaferð á staðinn. Leigubílsstjórinn sem við fengum leit út eins og hann væri á einhverjum efnum, sprellaði og glotti nánast alla leiðina. Babblaði við okkur á tælensku og sýndi okkur einhverja miða af allskonar sýningum sem hann væntanlega vildi fara með okkur á. Vildi endilega sýna okkur eitthvað blátt video í símanum sínum, honum til mikillar skemmtunar. Við vorum því allir fjórir í bílnum skellihlæjandi nær alla leiðina, hann út af einhverju sprelli og við að hlæja að þessum fíflagangi í honum.
Í raun snerist þessi leigubílaför um allt annað hjá honum, heldur en að koma okkur á veitingastaðinn, enda hafði hann ekki hugmynd um hvar hann var helminginn af tímanum, þrátt fyrir að við værum með heimilisfangið skrifað niður á tælensku. Hófst þetta þó á endanum eftir klukkutíma akstur, tvö stopp við aðra veitingastaði, önnur tvö til að spyrja til vegar og allavega eitt í viðbót við blátt neonljós, sem hann taldi víst að væri rétti staðurinn.
Við kíktum svo við á Khao San Road eftir matinn og var sú upplifun aðeins öðruvísi en á venjulegu kvöldi þar, mjög róleg stemmning, enda vínbann í gangi. Við fórum því snemma í háttinn, staðráðnir í að vera vel úthvíldir fyrir ferðalagið yfir til Kambódíu.